YAĞMURUNU SAKLAYAN BULUT

Bir varmış, bir yokmuş.

Gökyüzünün pamuk gibi yumuşacık olduğu, rüzgârın yapraklarla oyun oynadığı bir vadide küçük bir bulut yaşarmış.

Adı Pofudukmuş.

Pofuduk gündüzleri gökyüzünde süzülmeyi, kuşlarla selamlaşmayı, güneşin ışığında parlamayı çok severmiş.

Ama Pofuduk’un kimseye söylemediği bir sırrı varmış.

Bazen içinde yağmur birikirmiş.

Önce minicik damlalar olurmuş. Sonra biraz çoğalırmış. Sonra Pofuduk’un içi ağırlaşırmış.

Ama Pofuduk yağmurunu göstermeyi hiç istemezmiş.

“Ya herkes üzgün olduğumu anlarsa?” dermiş. “Ya diğer bulutlar benimle oynamazsa?” “Ya ağlamak kötü bir şeyse?”

Bu yüzden içindeki yağmuru saklamaya çalışırmış.

Gülümsermiş. Daha yükseğe çıkarmış. Kendini hafifmiş gibi göstermeye çalışırmış.

Ama içindeki damlalar saklandıkça daha da ağırlaşırmış.

Bir gün Pofuduk, rüzgârla birlikte yemyeşil bir bahçenin üstünden geçiyormuş.

Aşağıda çiçekler varmış. Kelebekler varmış. Minik bir salyangoz yavaş yavaş yaprakların arasında ilerliyormuş.

Pofuduk onları görünce gülümsemek istemiş.

Ama içindeki yağmur çok ağırmış.

“Bugün parlayamıyorum,” diye fısıldamış.

Tam o sırada yanından yaşlı ve bilge bir gökkuşağı belirmiş.

Gökkuşağı Pofuduk’a yumuşakça bakmış.

“İçinde yağmur birikmiş gibi,” demiş.

Pofuduk hemen toparlanmaya çalışmış.

“Yok,” demiş. “Ben iyiyim. Sadece biraz… bulutluyum.”

Gökkuşağı gülümsemiş.

“Bulutların bulutlu hissetmesi çok doğaldır,” demiş.

Pofuduk şaşırmış.

“Gerçekten mi?”

“Evet,” demiş gökkuşağı. “Bazen içimizde yağmur birikir. Bu kötü olduğumuz anlamına gelmez. Sadece kalbimizin biraz yumuşamaya ihtiyacı vardır.”

Pofuduk sessiz kalmış.

İçindeki damlalar pıt pıt hareket etmiş.

“Ama ben ağlarsam herkes üzgün olduğumu görür,” demiş.

Gökkuşağı usulca cevap vermiş:

“Üzgün olduğunu görmek kötü değildir. Duygular saklanmak için değil, anlaşılmak için gelir.”

Pofuduk bunu düşünmüş.

Aşağıdaki çiçekler biraz eğilmiş görünüyormuş. Toprak susamışmış. Yapraklar serin bir damla bekliyormuş.

Pofuduk içindeki yağmuru daha fazla tutamamış.

Önce bir damla düşmüş.

Pıt.

Sonra bir damla daha.

Pıt pıt.

Sonra yumuşacık bir yağmur başlamış.

Pofuduk önce utanmış.

“Ben ağlıyorum,” demiş.

Gökkuşağı yanında kalmış.

“Evet,” demiş. “Ve ben buradayım.”

Yağmur yavaş yavaş bahçeye inmiş.

Çiçekler başlarını kaldırmış. Toprak mis gibi kokmuş. Salyangoz yaprağın altından çıkıp gülümsemiş.

“Teşekkür ederim küçük bulut,” demiş. “Yağmurun bana iyi geldi.”

Pofuduk şaşırmış.

“Benim yağmurum iyi mi geldi?”

“Evet,” demiş salyangoz. “Bazen yağmur büyütür. Bazen rahatlatır. Bazen toprağı canlandırır.”

Pofuduk’un içi biraz hafiflemiş.

Yağmur aktıkça ağırlaşan kalbi yumuşamış.

Gökkuşağı ona dönmüş.

“Gördün mü?” demiş. “Duygular akınca içimizde yer açılır.”

Pofuduk usulca nefes almış.

“Üzgün hissetmek yanlış değilmiş,” demiş.

“Değil,” demiş gökkuşağı. “Üzülmek de kalbin konuşma yollarından biridir.”

Pofuduk artık kendini saklamak zorunda hissetmemiş.

O günden sonra içinde yağmur biriktiğinde hemen kaçmazmış. Kendine kızmazmış. “Ben neden böyleyim?” demezmiş.

Sadece dururmuş. İçini dinlermiş. Ve şöyle dermiş:

“Şu an biraz üzgünüm. Duygumu saklamak zorunda değilim. Yağmurum akınca kalbim hafifleyebilir.”

Bazen bir damla ağlarmış. Bazen biraz daha fazla.

Ama sonra gökyüzünde hafifler, rüzgârla yeniden süzülürmüş.

Çünkü Pofuduk öğrenmiş ki:

Bulutlar bazen yağmur taşır. Kalpler bazen üzüntü taşır. Ve bu çok doğalmış.

En güzel gökkuşakları bile bazen yağmurdan sonra görünürmüş.

Pofuduk her akşam gökyüzünde yavaşça süzülürken içinden şöyle fısıldarmış:

“Üzgün hissettiğimde duygumu saklamak zorunda değilim.”