RÜZGARLA DANS EDEN UÇURTMA

Bir varmış, bir yokmuş.

Yumuşacık tepelerin, renk renk çiçeklerin ve gökyüzüne uzanan ince patikaların olduğu geniş bir vadide Lumi adında küçük bir uçurtma yaşarmış.

Lumi’nin kuyruğunda minik kurdeleler varmış. Kanatları sarı, mavi ve pembe desenlerle süslüymüş. Gökyüzüne bakınca içi heyecanla dolarmış.

Lumi uçmayı çok severmiş.

Ama bir şeyi hiç sevmezmiş:

Rüzgârın bazen istediği gibi esmemesini.

Lumi hep her şeyin tam düşündüğü gibi olmasını istermiş.

“Ben düz uçacağım,” dermiş. “Ben yukarı çıkacağım.” “Ben sağa dönmeyeceğim.” “Ben sarsılmayacağım.”

Ama rüzgâr bazen hafif esermiş. Bazen hızlanırmış. Bazen yön değiştirirmiş. Bazen de aniden susarmış.

İşte o zaman Lumi’nin içi sıkışırmış.

“Olmadı!” dermiş. “Ben böyle istememiştim!” “Rüzgâr neden beni dinlemiyor?”

Bir gün vadide büyük bir uçurtma günü yapılacakmış.

Çocuklar çimenlere yayılmış. Kuşlar gökyüzünde dönmüş. Bulutlar pamuk gibi süzülmüş.

Lumi de gökyüzüne çıkmak için çok heyecanlıymış.

“Bugün en düzgün ben uçacağım,” demiş. “Hiç sallanmayacağım. Hiç dönmeyeceğim. Her şey tam planladığım gibi olacak.”

İlk başta her şey güzelmiş.

Rüzgâr yumuşacık esmiş. Lumi gökyüzüne doğru yükselmiş. Kurdeleleri arkasında neşeyle dalgalanmış.

Ama sonra rüzgâr yön değiştirmiş.

Lumi bir sağa savrulmuş. Bir sola dönmüş. Biraz yükselmiş. Biraz alçalmış.

Lumi telaşlanmış.

“Dur!” demiş rüzgâra. “Ben böyle uçmak istemiyorum!”

Rüzgâr esmeye devam etmiş.

Lumi kendini kasmış. Kuyruğunu sıkı sıkı toplamaya çalışmış. Kanatlarını sertleştirmiş.

Ama ne kadar sertleşirse, o kadar zorlanmış.

Rüzgâr onu biraz daha çevirmiş.

Lumi’nin içi karışmış.

“Ben kontrol edemiyorum,” diye fısıldamış. “Kontrol edemeyince korkuyorum.”

Tam o sırada yakınındaki eski dut ağacının dallarından yumuşak bir ses gelmiş.

“Rüzgârla kavga edersen yorulursun küçük uçurtma.”

Lumi aşağı bakmış.

Dut ağacının dalında yaşlı bir baykuş oturuyormuş. Adı Bilge Maviş imiş.

Tüyleri gece mavisi gibiymiş. Gözleri sakin, sesi yumuşakmış.

Lumi biraz utanarak sormuş:

“Rüzgâr beni dinlemiyor. Ben de ne yapacağımı bilemiyorum.”

Bilge Maviş başını hafifçe eğmiş.

“Rüzgâr her zaman bizim istediğimiz gibi esmez,” demiş. “Ama bu, gökyüzünde güvende olmadığın anlamına gelmez.”

Lumi kaşlarını çatmış.

“Ama ben düz uçmak istiyorum.”

“Bunu istemen çok doğal,” demiş Bilge Maviş. “Hepimiz bazen her şeyin planladığımız gibi olmasını isteriz. Ama bazen hayat rüzgâr gibidir. Değişir, döner, hafifler, hızlanır.”

Lumi sessizce dinlemiş.

“Peki ben ne yapacağım?” diye sormuş.

Bilge Maviş kanatlarını usulca açmış.

“Önce kendini fark edeceksin,” demiş. “Kanatların çok gergin. Kuyruğun kasılmış. İçin ‘her şey benim istediğim gibi olsun’ diye tutunuyor.”

Lumi kendine bakmış.

Gerçekten de kurdeleleri düğüm gibi olmuş. Kanatları sertleşmiş. İçi sıkışmış.

“Sonra?” demiş Lumi.

“Sonra küçük bir nefes alacaksın,” demiş Bilge Maviş. “Ve kendine şunu söyleyeceksin:

Rüzgârı durduramam. Ama kanatlarımı yumuşatabilirim.”

Lumi bunu denemiş.

Bir nefes almış. Kurdelelerini biraz gevşetmiş. Kanatlarını yumuşatmış.

Rüzgâr yine esmiş.

Ama bu kez Lumi onunla kavga etmemiş.

Bir sağa süzülmüş. Sonra hafifçe sola dönmüş. Sonra yukarı çıkmış.

“Ben dönüyorum!” demiş şaşkınlıkla.

Bilge Maviş gülümsemiş.

“Evet,” demiş. “Ve düşmüyorsun. Dans ediyorsun.”

Lumi ilk kez rüzgârın onu bozmak için değil, hareket ettirmek için estiğini fark etmiş.

Rüzgâr biraz hızlanmış.

Lumi önce yine korkacak gibi olmuş. Ama hemen içinden söylemiş:

“Rüzgâr değişebilir. Ben yumuşayabilirim. Ben güvendeyim.”

Sonra kuyruğundaki kurdeleler açılmış.

Sarı kurdele döne döne parlamış. Mavi kurdele gökyüzünde dalga gibi süzülmüş. Pembe kurdele bulutlara doğru uzanmış.

Lumi artık düz uçmuyormuş.

Ama güzel uçuyormuş.

Bazen yükseliyor, bazen alçalıyor, bazen dönüyor, bazen bekliyormuş.

Ve her hareketinde biraz daha rahatlıyormuş.

Aşağıdaki çocuklar gökyüzüne bakıp gülümsemiş.

“Bakın!” demiş biri. “Lumi rüzgârla dans ediyor!”

Lumi bunu duyunca içi ısınmış.

“Ben dans mı ediyorum?” diye sormuş.

Bilge Maviş cevap vermiş:

“Evet küçük uçurtma. Esneklik bazen dans etmek gibidir. Her adımı önceden bilmezsin ama kendini tamamen bırakmak zorunda da değilsin. Sadece rüzgârla birlikte hareket etmeyi öğrenirsin.”

Lumi bunu çok sevmiş.

Bir süre sonra rüzgâr yavaşlamış.

Lumi gökyüzünde sakin sakin süzülmüş.

Artık rüzgâr değişince hemen kızmıyormuş. Planı bozulunca kendine kızmıyormuş. Her şeyi kontrol edemeyince yanlış yaptığını sanmıyormuş.

Sadece duruyor, nefes alıyor ve soruyormuş:

“Şimdi kanatlarımı nasıl yumuşatabilirim?”

Akşam güneşi vadiyi altın renge boyarken Lumi yavaşça yere inmiş.

Kurdeleleri biraz karışmış ama ışıl ışılmış. Kanatlarında günün rüzgârı, kalbinde yeni bir güven varmış.

Bilge Maviş dut ağacından ona bakmış.

“Bugün ne öğrendin küçük uçurtma?” diye sormuş.

Lumi gülümsemiş.

“Rüzgârı durduramam,” demiş. “Ama onunla dans etmeyi öğrenebilirim.”

O günden sonra Lumi rüzgâr estiğinde hemen korkmazmış.

Bazen hâlâ “Her şey istediğim gibi olsun,” dermiş. Ama sonra kendini hatırlarmış.

Bir nefes alırmış. Kurdelelerini gevşetirmiş. Kanatlarını yumuşatırmış.

Ve içinden şöyle fısıldarmış:

“Rüzgârı durduramam ama onunla dans etmeyi öğrenebilirim.”

Gökyüzü de ona her seferinde kocaman bir dans alanı gibi açılırmış.

---