KALBİNDEKİ YERİNİ ARAYAN MİNİK TİLKİ

Bir varmış, bir yokmuş.

Kızıl yapraklı, yumuşacık yosunlu, rüzgârı tatlı tatlı esen bir ormanda Lila adında minik bir tilki yaşarmış.

Lila’nın tüyleri turuncu, kuyruğu kabarık, gözleri ışıl ışılmış.

En sevdiği şey, annesiyle birlikte akşamları yuvalarının önüne oturup yıldızları saymakmış.

Annesi bazen Lila’nın başını okşar, bazen ona sıcacık bir sarılma verirmiş.

Lila da annesine sokulur ve içinden şöyle dermiş:

“Annem beni çok seviyor.”

Bir gün ormana minik bir yavru kirpi gelmiş.

Adı Pufi imiş.

Pufi biraz çekingenmiş. Yeni geldiği için ormanı tanımıyormuş. Bazen yolunu karıştırıyor, bazen de dikenli sırtıyla yapraklara takılıyormuş.

Lila’nın annesi Pufi’yi görünce ona nazikçe yardım etmiş.

“Gel küçük Pufi,” demiş. “Burada dinlenebilirsin.”

Pufi sevinmiş.

Lila ise uzaktan bakmış.

Annesinin Pufi’ye gülümsediğini görmüş. Ona su verdiğini görmüş. Üzerindeki yaprakları temizlediğini görmüş.

Lila’nın içinde garip bir his kıpırdamış.

Sanki kalbinin içinde küçük bir düğüm oluşmuş.

Önce minicikmiş. Sonra biraz büyümüş.

Lila kaşlarını çatmış.

“Annem Pufi’ye neden bu kadar iyi davranıyor?” diye düşünmüş. “Ya annemin sevgisi azalırsa?” “Ya artık beni daha az severse?”

O gün annesi Lila’ya da gülümsemiş. Onu da çağırmış. Ama Lila gitmek istememiş.

Kuyruğunu yere indirip bir ağacın arkasına saklanmış.

Annesi yanına yaklaşmış.

“Lila,” demiş yumuşakça, “içinde biraz sıkışık bir duygu var gibi.”

Lila önce susmuş.

Sonra kısık bir sesle sormuş:

“Sen Pufi’yi seviyor musun?”

Annesi gülümsemiş.

“Pufi’ye şefkat gösteriyorum,” demiş.

Lila’nın gözleri dolmuş.

“Peki beni daha az mı seviyorsun?”

Annesi hemen Lila’nın yanına oturmuş.

“Ah canım Lila,” demiş. “Benim sana olan sevgim azalmadı.”

Lila buna inanmak istemiş ama içindeki düğüm hâlâ oradaymış.

“Ama sen ona yardım ettin,” demiş. “Ona gülümsedin. Onu yanına aldın.”

Annesi başını sallamış.

“Evet, ona yardım ettim. Ama birine sevgi göstermek, sana olan sevgimi azaltmaz.”

Lila şaşırmış.

“Nasıl azaltmaz?”

Tam o sırada yakındaki ayçiçekleri hafifçe sallanmış.

Ormanın en yaşlı ayçiçeği güneşe doğru dönerken Lila’ya seslenmiş:

“Minik tilki, güneş bana ışık verince yanındaki papatya karanlıkta kalıyor mu?”

Lila ayçiçeğine bakmış.

“Hayır,” demiş. “Güneş ikinizi de aydınlatıyor.”

Ayçiçeği gülümsemiş gibi yapraklarını açmış.

“Sevgi de bazen güneş ışığı gibidir,” demiş. “Birine dokununca diğerinden eksilmez.”

Lila bunu düşünmüş.

Annesi de şöyle demiş:

“Kalbimde sana ait özel bir yer var. Bu yer başkasına verilmez. Pufi’ye yardım etmem, senin yerini değiştirmez.”

Lila’nın içindeki düğüm biraz gevşemiş.

“Ama içim yine de sıkılıyor,” demiş.

Annesi onu kucağına almış.

“Bu duyguya kıskançlık denebilir,” demiş. “Kıskançlık bazen bize ‘Ben de görülmek istiyorum’ der. Bu kötü bir duygu değildir. Sadece kalbinin güven duymaya ihtiyacı vardır.”

Lila burnunu annesinin tüylerine yaslamış.

“Ben de görülmek istiyorum,” demiş.

Annesi onu sıkıca sarmış.

“Seni görüyorum,” demiş. “Seni seviyorum. Sana olan sevgim burada.”

Sonra annesi Lila’nın patisini kendi kalbine koymuş.

“Burada sana ait bir yer var,” demiş.

Lila gözlerini kapatmış.

Annesinin kalp atışını hissetmiş.

Tıp tıp. Tıp tıp.

İçindeki düğüm biraz daha yumuşamış.

Biraz sonra Pufi çekingen adımlarla yanlarına gelmiş.

“Ben Lila’yı üzmek istemedim,” demiş.

Lila ona bakmış.

Pufi gerçekten küçük ve çekingen görünüyormuş.

Lila içinden geçen duyguyu fark etmiş.

Bir yanı hâlâ annesini paylaşmak istemiyormuş. Bir yanı da Pufi’nin yalnız kalmasına üzülüyormuş.

Annesi yavaşça sormuş:

“Lila, Pufi’ye ormandaki en güzel yaprak yolunu göstermek ister misin? İstemiyorsan da sorun değil.”

Lila biraz düşünmüş.

Bu kez annesinin sevgisini kaybedecekmiş gibi hissetmiyormuş.

Çünkü annesinin kalbinde kendine ait yer olduğunu duymuş.

“Tamam,” demiş. “Ama sonra seninle yıldız sayacağız.”

Annesi gülümsemiş.

“Tabii,” demiş. “Bu bizim özel zamanımız.”

Lila, Pufi’ye küçük patikayı göstermiş.

“Buradan gidersen çilekli açıklığa çıkarsın,” demiş. “Ama şu taşın yanından dikkatli geçmelisin. Kaygan olabilir.”

Pufi gülümsemiş.

“Teşekkür ederim,” demiş.

Lila’nın içinde küçük, sıcak bir his belirmiş.

Bu kez düğüm gibi değilmiş. Daha çok minik bir ışık gibiymiş.

Akşam olduğunda annesiyle birlikte yuvalarının önüne oturmuşlar.

Gökyüzünde yıldızlar birer birer parlıyormuş.

Annesi Lila’nın başını okşamış.

“Bugün kalbin önemli bir şey öğrendi,” demiş.

Lila başını annesine yaslamış.

“Sevgi paylaşınca bitmiyormuş,” demiş. “Kalbinde bana ait yer hâlâ duruyormuş.”

Annesi gülümsemiş.

“Hep duruyor,” demiş.

Lila gökyüzüne bakmış.

Bir yıldız Pufi için parlıyor gibiymiş. Bir yıldız annesi için. Bir yıldız da kendisi için.

Ama gökyüzü kararmamış. Aksine daha da ışıldamış.

Lila uykuya dalmadan önce içinden şöyle fısıldamış:

“Sevgi paylaşınca azalmaz, kalbimde bana da yer vardır.”

---