Aklındaki Küçük Balık

Kalbimdeki Duygular Serisi Tema: kaygı, zihinden geçen düşünceler, sakinleşme Ana inanç: “Düşünceler gelip geçebilir, ben nefesimle sakinleşebilirim.”

Masal Metni

Bir varmış, bir yokmuş.

Yeşil ağaçların gölgesinde, küçük bir gölün yakınında Ela adında tatlı bir çocuk yaşarmış.

Ela meraklıymış. Yeni yerler görmeyi, çiçeklere bakmayı, taş toplamayı ve sorular sormayı çok severmiş.

Ama bazı günler, özellikle de yeni bir şey olacağı zaman, Ela’nın aklında minicik bir kıpırtı başlarmış.

Sanki aklının içinde küçücük bir balık yüzüyormuş gibi hissedermiş.

Bu balığın adı Pıtırcıkmış.

Pıtırcık bazen sessizce dolaşırmış. Ama bazen de o kadar hızlı yüzermiş ki Ela’nın aklı dalga dalga olurmuş.

Bir sabah Ela erkenden uyanmış. Çünkü o gün ilk kez yeni bir oyun grubuna gidecekmiş.

Annesi kıyafetlerini hazırlamış, kahvaltısını yapmış, saçlarını okşamış.

Ama kapıya yaklaşırken Ela’nın içinde tanıdık bir his belirmiş.

Karnı biraz sıkışmış. Elleri birbirine dolanmış. Aklındaki küçük balık hızla yüzmeye başlamış.

“Ya kimse benimle oynamazsa?” “Ya yanlış bir şey söylersem?” “Ya annemi çok özlersem?” “Ya yapamazsam?”

Ela derin bir nefes almak istemiş ama nefesi sanki küçücük olmuş.

“Ben gitmek istemiyorum,” demiş kısık bir sesle.

Annesi hemen “Bir şey olmaz” dememiş.

Ela’nın yanına çömelmiş. Onun gözlerine bakmış ve yumuşacık bir sesle sormuş:

“Aklında hızlı hızlı dolaşan düşünceler mi var?”

Ela şaşırmış.

“Evet,” demiş. “Sanki aklımda küçük bir balık çok hızlı yüzüyor.”

Annesi gülümsemiş.

“Demek Pıtırcık bugün çok hareketli,” demiş. “Bazen yeni bir şey olacağı zaman aklımızdaki küçük balık hızlanabilir.”

Ela annesine bakmış.

“Bu kötü bir şey mi?”

Annesi başını sallamış.

“Hayır. Kötü değil. Bu bazen kaygı dediğimiz şey olabilir. Kaygı bize ‘Hazır olmak istiyorum’ der. Ama çok hızlanınca aklımızı karıştırabilir.”

Ela bunu düşünmüş.

Demek aklındaki balık ona zarar vermeye çalışmıyormuş. Sadece çok heyecanlanınca, çok soru sorunca, suyu biraz karıştırıyormuş.

Annesi Ela’nın elini tutmuş.

“İstersen birlikte aklındaki gölü hayal edelim,” demiş.

Ela gözlerini kapatmış.

Gerçekten de aklında küçük bir göl belirmiş. Gölün içinde Pıtırcık oradan oraya hızlı hızlı yüzüyormuş. Suyun üstünde halkalar oluşuyormuş.

Ela fısıldamış:

“Pıtırcık, seni görüyorum.”

Balık biraz yavaşlamış.

Annesi demiş ki:

“Şimdi birlikte yavaş bir nefes alalım. Nefesin, göldeki suyu sakinleştiren hafif bir rüzgâr gibi olsun.”

Ela burnundan yavaşça nefes almış. Sonra usulca vermiş.

Göldeki dalgalar biraz küçülmüş.

Bir nefes daha almış. Bir nefes daha vermiş.

Pıtırcık artık eskisi kadar hızlı yüzmüyormuş.

Ela gözlerini kapalı tutarak konuşmuş:

“Pıtırcık, sen bana ne anlatmaya çalışıyorsun?”

Sanki küçük balık hafifçe kuyruğunu sallamış.

Ela düşünmüş.

“Galiba biraz endişeliyim,” demiş. “Yeni bir yere gitmek beni biraz korkutuyor.”

Annesi başını sallamış.

“Bu çok anlaşılır bir duygu,” demiş. “Yeni şeyler bazen hem meraklı hem de tedirgin hissettirebilir.”

Ela biraz rahatlamış.

Sonra aklındaki düşüncelere tek tek bakmaya başlamış.

İlk düşünce gelmiş:

“Ya kimse benimle oynamazsa?”

Ela bu düşünceyi kovalamamış. Sadece ona bakmış.

Sonra yavaşça şöyle demiş:

“Belki biri benimle oynar. Belki önce ben birine gülümserim.”

İkinci düşünce gelmiş:

“Ya yanlış bir şey söylersem?”

Ela yine nefes almış.

“Herkes bazen yanlış bir şey söyleyebilir,” demiş. “Yanlış söylersem düzeltebilirim.”

Üçüncü düşünce gelmiş:

“Ya annemi özlersem?”

Ela annesinin elini biraz daha sıkı tutmuş.

“Özlersem kalbime dokunurum,” demiş. “Annem sonra beni almaya gelecek.”

Annesi gülümsemiş.

“Aferin,” demiş. “Bak, düşünceleri kovmadın. Onları dinledin, sakinleştirdin ve kendine yumuşak cevaplar verdin.”

Ela tekrar gözlerini açmış.

Aklındaki küçük balık hâlâ oradaymış. Ama artık çılgınca yüzmüyormuş.

Sanki sakin bir gölde ağır ağır dolaşıyormuş.

Ela kapıya doğru bir adım atmış.

Sonra bir adım daha.

Oyun grubuna vardıklarında Ela’nın kalbi yine biraz hızlı atmış.

Ama bu kez elini kalbinin üstüne koymuş ve içinden şöyle demiş:

“Düşünceler gelip geçebilir. Ben nefesimle sakinleşebilirim.”

İçeri girmiş.

Bir köşede iki çocuk bloklarla kule yapıyormuş. Bir tanesi Ela’ya bakıp gülümsemiş.

“Sen de ister misin?” diye sormuş.

Ela önce biraz çekinmiş. Sonra aklındaki gölü hatırlamış.

Pıtırcık sakinmiş. Su durgunmuş.

Ela küçük bir gülümsemeyle cevap vermiş:

“Evet, isterim.”

O gün Ela çok önemli bir şey öğrenmiş.

Aklındaki küçük balık bazen çok hızlı yüzebilirmiş. Bazen aklına çok soru getirebilirmiş. Bazen içini biraz karıştırabilirmiş.

Ama bu sonsuza kadar sürmezmiş.

Ela durup nefes aldığında, düşüncelerini fark ettiğinde, kendine yumuşak cevaplar verdiğinde göl yeniden durulabilirmiş.

Akşam olup eve döndüğünde Ela yatağına uzanmış. Gözlerini kapatmış. Aklındaki gölde Pıtırcık yavaşça süzülüyormuş.

Ela ona gülümsemiş.

“Bugün beni uyarmaya çalıştın,” demiş. “Teşekkür ederim. Şimdi biraz dinlenebilirsin.”

Pıtırcık küçük bir nilüfer yaprağının yanına gidip sakinleşmiş.

Ela da derin bir nefes almış.

Ve uykuya dalmadan önce içinden son kez fısıldamış:

“Düşünceler gelip geçebilir, ben nefesimle sakinleşebilirim.”