Kalbindeki Bahçe

Bir varmış, bir yokmuş.

Güneşin yumuşacık doğduğu, kuşların sabah şarkıları söylediği küçük bir evde Lila adında bir çocuk yaşarmış.

Lila neşeli, meraklı ve hayal kurmayı çok seven bir çocukmuş.

Ama bazı günler kalbinin içinde anlam veremediği bir ağırlık hissedermiş.

Bir şeyleri yanlış yaptığında içinden hemen şöyle dermiş:

“Ben bunu beceremedim.”

Oyuncağı kırıldığında:

“Ben dikkatsizim.”

Resmi istediği gibi olmadığında:

“Ben güzel yapamıyorum.”

Bu sözleri söyledikçe Lila’nın içi biraz daha sıkılırmış.

Bir gün Lila bahçede otururken yanına minicik, parlak kanatlı bir kelebek konmuş.

Kelebek yumuşacık bir sesle konuşmuş:

“Lila, kalbindeki bahçeyi duydun mu hiç?”

Lila şaşırmış.

“Kalbimde bahçe mi var?”

Kelebek gülümsemiş.

“Elbette var. Her çocuğun kalbinde görünmez bir bahçe vardır. O bahçe, güzel sözlerle, sevgiyle ve şefkatle büyür.”

Lila gözlerini kapatmış.

Birden kalbinin içinde küçük bir kapı belirmiş. Kapıyı yavaşça açmış.

İçeride minicik bir bahçe varmış.

Ama bazı çiçeklerin başı eğilmiş, bazı yapraklar solgun görünüyormuş.

Lila üzülmüş.

“Bahçem neden böyle?” diye sormuş.

Kelebek nazikçe cevap vermiş:

“Belki de bahçen uzun zamandır güzel sözler duymamıştır.”

Lila düşünmüş.

Sonra bahçedeki minik bir çiçeğe yaklaşmış ve fısıldamış:

“Bugün zorlandım ama denedim.”

Çiçeğin yaprakları hafifçe kıpırdamış.

Lila bir başka çiçeğe dönmüş:

“Hata yaptım ama öğrenebilirim.”

O çiçek biraz daha dikilmiş.

Lila derin bir nefes almış ve en küçük çiçeğe şöyle demiş:

“Ben kendime nazik davranabilirim.”

Bir anda bahçede yumuşak bir ışık yayılmış.

Çiçekler renklenmiş. Yapraklar canlanmış. Toprak mis gibi kokmuş.

Lila’nın kalbi hafiflemiş.

Kelebek onun omzuna konmuş.

“Gördün mü?” demiş. “Kalbindeki bahçe senin sevginle büyür.”

O günden sonra Lila ne zaman kendine sert bir söz söyleyecek olsa dururmuş.

Elini kalbine koyar, içindeki bahçeyi hatırlarmış.

“Ben öğreniyorum.” “Ben değerliyim.” “Ben kendime sevgiyle yaklaşabilirim.”

Ve her güzel sözde, kalbindeki bahçede yeni bir çiçek açarmış.

Çünkü Lila artık biliyormuş:

Kalbimde sevgi büyütebilirim.