BEN YETERİM

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bir ormanda Mino adında küçük bir tavşan yaşarmış.

Mino çok tatlı, çok meraklı bir tavşanmış. Ama bazen içi biraz buruluyormuş.

Çünkü etrafındaki herkese bakıp kendini onlarla kıyaslıyormuş.

Kimi çok hızlı koşuyormuş. Kimi çok yükseğe zıplıyormuş. Kimi çok güzel şarkı söylüyormuş.

Mino hepsini hayranlıkla izler, sonra içinden şöyle dermiş:

“Ben onlar gibi değilim... Acaba ben yeterli değil miyim?”

Bir gün Mino koşmayı denemiş. Ama en hızlı o olamamış.

Zıplamayı denemiş. Ama en yükseğe de o çıkamamış.

Şarkı söylemeyi denemiş. Ama sesi diğerleri kadar güçlü gelmemiş.

Mino’nun kulakları üzgünce aşağı düşmüş. Sessizce ormandaki küçük bir ağacın yanına gitmiş ve oturmuş.

Tam o sırada yanına yaşlı bir kaplumbağa gelmiş.

“Ne oldu küçük dostum?” diye sormuş.

Mino içini çekmiş.

“Sanırım ben yeterli değilim,” demiş. “Herkes benden daha iyi bir şey yapıyor.”

Kaplumbağa yumuşacık gülümsemiş.

“Peki sen hiç kendine bakmayı denedin mi?” diye sormuş.

Mino şaşırmış. “Kendime mi?”

Kaplumbağa başını sallamış.

“Evet. Sen çok dikkatli bakıyorsun. Çok güzel dinliyorsun. Arkadaşların üzülünce yanlarına ilk sen gidiyorsun. Ve senin kalbin çok yumuşak.”

Mino sessizleşmiş.

Bunları daha önce hiç düşünmemiş.

Tam o anda küçük bir kuş yavrusu yuvasından düşmüş. Diğerleri ne yapacağını bilemeden etrafa bakarken, Mino hemen koşmuş.

Kuş yavrusunu incitmeden nazikçe kaldırmış. Onu güvenli bir yere taşımış.

Annesi kuş sevinçle çırpınmış.

Ormandaki herkes Mino’ya bakmış.

“Ne kadar dikkatli…” demiş biri. “Ne kadar nazik…” demiş bir başkası. “İyi ki Mino var,” demiş bir diğeri.

Mino’nun kalbi sıcacık olmuş.

O an anlamış ki, yeterli olmak için en hızlı, en güçlü ya da en yüksek sesli olmak gerekmiyormuş.

Kendi haliyle de değerliymiş. Kendi kalbiyle de güzelmiş.

Mino o gün başını gökyüzüne kaldırıp gülümsemiş.

Ve içinden şöyle demiş:

“Ben olduğum halimle yeterliyim.”